Zittend patiënt

Donderdag 23 Juni 2005 om 14:52

Vanmorgen vroeg stapten Rineke en ik om even over half acht het Antoniusziekenhuis binnen, waar ik een hartcatheterisatie heb ondergaan. 't Was niet de eerste - en waarschijnlijk ook niet de laatste. Als 'ervaringsdeskundige' heb ik met verbazing de veranderingen door de laatste decennia gemerkt. De eerste catheterisatie die ik me herinner stonden er een peloton cardiologen, wat hartchirurgen, een anesthesist en een paar verpleegsters in carré om de operatietafel opgesteld. Het onderzoek vond daarna plaats onder volledige narcose. De keer daarop was het team uitgedund, bleef ik bij kennis en experimenteerde het ziekenhuis (AZG) met muziek. De patiënt mocht z'n favoriete artiest uitkiezen, die tijdens het onderzoek via luidsprekers een geruststellende invloed zou mogen uitoefenen. Helaas zat Jim Reeves niet in de collectie en de vervangende muziek (ik meen dat het Hank Williams was) dreef zowel deze patiënt als het medische team tot wanhoop - dat was dus geen succes. In het UMCU (toen nog AZU) stond nog maar een handjevol mensen rondom de tafel, waren de monitoren zo opgesteld dat ik mee kon kijken en keuvelden de chirurg, een anesthesist en de operatieassistente met mij over wat er allemaal te zien was.

Vanmorgen in het Antonius stonden er 'slechts' een chirurg en een assistente over mijn lies gebogen en werd er vlot en routineus gecatheteriseerd. De contrastvloeistof leverde beduidend minder warmtesensaties op dan de voorgaande keren, en de ontspannen sfeer waarin het onderzoek plaatsvond - ondanks de drukte dankzij drie 'spoedjes' die tussendoor waren gekomen - maakte een professionele, vertrouwenwekkende indruk. Af en toe werd er overlegd met een cardioloog die van achter een raam meekeek. Daar zag ik zelfs buurman Jan, die nog even een hand kwam geven: hij werkt als cardioloog in het Antonius, maar ik was vergeten hem in te seinen dat ik vandaag op de tafel zou liggen. Ik heb 'm beloofd dat hij de volgende keer mee mag ;-)

Vroeger werd de wond na afloop een kwartier dichtgedrukt, waarna een drukverband werd aangelegd, je een halve dag plat moest liggen en pas de volgende dag weer overeind mocht. Tegenwoordig gebruiken ze een angio-seal, een soort chirurgische popnagel. Een ankertje wordt via de wond in de slagader tegen de binnenwand van het bloedvat aangebracht, een propje katoen wordt daar aan de buitenwand van het bloedvat strak tegenaan getrokken en sluit zo het gat hermetisch af. De draad wordt nog even goed aangesjord (eerlijk gezegd het vervelendste deel van het hele onderzoek) en onderhuids afgeknipt. Pleister erop - klaar. Als de angio-seal in contact komt met bloed, reageert het als kunst-bindweefsel: na negentig dagen is dat hele spulletje weg, opgelost. In plaats van vier uur plat liggen moet je nu nog maar één uur echt vlak. Daarna nog een uurtje bedrust waarbij je half mag zitten en voor ik het wist duwde Rineke me in een rolstoel het ziekenhuis uit op weg naar huis, samen psalmen fluitend.

Binnenkort gaan we nog een keer, maar dan voor een minder risicovol onderzoek. De CT-scan technologie is ondertussen zo verbeterd, dat men in één keer een volledig hart kan vastleggen met moderne Multi-Slice Computed Tomography scanners. Het Antonius participeert in een onderzoek waarbij patiënten die een catheterisatie hebben ondergaan ook in de scanner worden geschoven. De resultaten van beide onderzoeken worden daarna vergeleken, zodat men kan beoordelen of deze - veel minder belastende - onderzoeksmethode in de toekomst in bepaalde gevallen een catheterisatie kan vervangen.

En nu zit ik op de bank, mag ik drie dagen niet tillen of autorijden en moet ik vandaag m'n been 'meetrekken', alsof het stijf is. Zo min mogelijk lopen, drukte de verpleegster ons op het hart. Dus wordt ik aan alle kanten verwend en mag ik ouderwetsch ziek kind zijn. Heerlijk!

Naar de voorpagina | E-mail GJ | vijf reacties
Gebruikte Tags: , , ,

Reisgenoten

gravatar for Mutti

Lieve Zeun,
Fijn je weer te lezen:-)
Je vader belde me vanaf z’n werk over dit log! Waar die ouwe zich al niet mee bezighoudt in de baas z’n tijd. Schande!!
Maar goed, na je verhaal gelezen te hebben ben ik nog maar weer even in m’n geheugen gedoken:-) Omdat het me heel vreemd voorkwam dat je ooit tijdens een catheterisatie onder narcose zou zijn geweest. ‘k Weet wel dat ze je wat gaven om je klep even te houden, een beetje ‘drugs’, maar narcose, nee.
Wat jij je nu, denk ik, herinnert, is de keer dat er nog eens naar de, opnieuw ontstane, breuk in je middenrif zou worden gekeken. Dat was nadat je je laatste catheterisatie in Groningen had gehad. Nou is dat op zich al geen pretje, maar prima te doen als je je goed weet te ontspannen. (dit even voor Pieter Geert, die binnenkort zo’n onderzoek moet ondergaan)
Maar wat gebeurde er? Bij jou op de Kopzaal, waar je een paar dagen van te voren was opgenomen, lag een jongetje van dezelfde leeftijd die hetzelfde onderzoek moest ondergaan, maar dan een dag eerder. En helaas kreeg dat jongetje ‘s nachts een bloeding, waar jij de zusters op geattendeerd hebt, en hij overleed daaraan…
Dat had zo’n indruk op je gemaakt, dat je, toen je op de onderzoekkamer was voor het onderzoek, de volgende morgen, totaal in paniek raakte, waardoor je hartproblemen kreeg, en alle toeters en bellen er dus bij gehaald moesten worden, zoals de cardiologen, en de narcotiseur, omdat ter plekke besloten werd om het maar onder narcose te doen…
Maar een catherisatie onder narcose, nou nee. Heb het zelf ook twee keer gehad, één keer in de tachtiger jaren en één keer in de negentiger jaren, maar ook daar kwam geen narcose aan te pas…
‘k Denk dus dat je een beetje fout zit in je herinneringen ;-)
Jaja, ik weet het, stomme moeder met d’r ijzeren geheugen:-0

Mutti ( E-mail ) (URL) · 23-06-’05 17:32 · Reageer op Mutti

gravatar for Gert Jan

Ha, het verschil tussen een beetje ‘drugs’ om je klep even te houden of narcose zal voor mij als kind netto niets geweest zijn – het resultaat was dat ik van de OK zelf niets meer meemaakte ;-)

Die endoscopie herinner ik me na enig graven nog levendig, overigens. Inclusief het (toen nog zwarte) kapje van de narcotiseur. Toen Joëlle later onder narcose werd gebracht gebruikten ze een transparant kapje, dat lijkt me veel minder bedreigend. En die jongen tegenover me op zaal die met een boog bloed spoog… brrrr. Een herinnering om snel weer ver weg stoppen.

Het beeld van dat circus aan medici koppel ik in m’n herinnering toch aan een catheterisatie. Maar nu is mijn geheugen allerbelabberdst, of het nu aan de aderverkalking te wijten is of aan pure verdringing. Ik herinner me beelden, flarden. En dan nog eerder jullie bezoekjes, m’n broers voor het raam, of knutselen in bezigheidstherapie tijdens een van de lange verblijven, of dominee van der Linden die trouw langs kwam – de plezierige dingen, zeg maar.

Gert Jan (URL) · 23-06-’05 19:12 · Reageer op Gert Jan

gravatar for Dirk Jan van Veelen

Geweldig te lezen dat het goed is gegaan, hartstikke fijn voor jou en de jouwen!
Uit je verhaal blijkt dat de medische technieken de laatste tijd hartgrondig zijn verbeterd.
En dan werkt het fluiten van de psalmen daarbij hartversterkend.
Bovendien hebben wij ook nog eens de beste Hartbewaker die er is…
Mijn hartenkreet: Het Beste ermee!

Dirk Jan van Veelen ( E-mail ) (URL) · 23-06-’05 19:25 · Reageer op Dirk Jan van Veelen

gravatar for Mutti

En dominee Jaap Kranenburg, niet te vergeten!
Leuke dingen weet ik trouwens ook nog wel;-)
Zo lag je de eerste keer op een twee persoonskamertje, pal tegenover de balie en de zusterkamer, met een jongetje dat leukemie had, Roelof. Gescheiden van de gang en de zusters door een glazen wandje.
Vijf jaar waren jullie allebei. En jij had bedacht dat jullie, als zuster Ida zou komen voor het gebedje voor het eten, dan niet gingen bidden maar zouden zeggen: 1,2,3, start, vreten maar!
Dus toen zuster Ida kwam, deden jullie dat. En niet één keer, ondanks haar vermanende woorden, maar meerdere keren. Tot ze het zat was, naar de balie liep, daar het patiënten-overdrachtboek pakte en tegen jullie zei, en deed alsof: dat ze het in het grote boek schreef, zodat God het kon lezen.
Toen ik ‘s middags om half vier op bezoek kwam vond ik een snikkende Gert Jan, die dat helemaal niet leuk vond dat God dat zou lezen…
Volgens mij was dat de eerste keer dat ik je heb uitgelegd: dat God geen Sinterklaas is:-)
En natuurlijk heb ik later, buiten jouw gezichtsveld, daarover ook een hartig woordje met zuster Ida gesproken… Maar goed, jullie zeiden vanaf toen braaf je gebedje voor het eten op!
En wat denk je van die 25ste augustus… Staan we even buiten het kamertje waarin je lag met de dr. Bink te praten, gaat opeens de pieper af van jouw monitor, die ze in haar zak had… Grote schrik, allemaal hollende mensen… en wat denk je? Je had even je adem in gehouden, waardoor de monitor alarm ging slaan… En wat zei je? Ik moet nodig plassen, en als ik dát doe lopen ze heel hard!!!
Denk dat ik toch maar eens een advocaat in de arm moet nemen, om te kijken of er nog iets te halen valt bij jou:-)

Mutti ( E-mail ) (URL) · 23-06-’05 19:37 · Reageer op Mutti

gravatar for terp

GJ, blij je weer zo te lezen, rust lekker uit en blijf vooral die psalmen maar fluiten!

terp ( E-mail ) · 24-06-’05 11:04 · Reageer op terp



Verder lezen?

Klik op een van onderstaande 'tags' (indien aanwezig) om snel andere artikelen over dat onderwerp op KolesQueeste te vinden.

Gebruikte Tags: , , ,

Gebruik de interne zoekmachine om KolesQueeste te doorzoeken:


Gebruik Google om KolesQueeste of de rest van het Internet te doorzoeken:

Reageer

Word even een reisgenoot en geef uw reactie:

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Geautomatiseerde spam is een plaag, beantwoord daarom deze simpele vraag.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.

P.S. Wil je een eigen plaatje naast je reactie? Registreer je emailadres dan op Gravatar.com!