Back @ Base

Zaterdag 16 Juli 2005 om 13:41

De deur zwaaide open en operatieassistente Marije stak haar hoofd naar buiten. "Sorry, we hebben geen stapelbed hier! Ik kom je zo halen, OK?" Ik grijnsde wat zenuwachtig in mijn blauwe operatiepakje, waarop ze me even bemoedigend toelachte en de de deur weer sloot. In de centrale hal waar de broeders m'n bed hadden geparkeerd was de bedrijvigheid in de drie omringende PTCA-kamers goed te volgen. De bedbrede deuren naar de hal waren weliswaar dicht, maar de zijdeuren naar de gangen - die op hun beurt uitkomen in de hal - stonden wijd open. Bekende geluiden drongen door. Het zoemen van de röntgencamera's, de aanwijzingen voor de patiënt (adem in... vasthouden... ademt u maar verder). Regelmatig stak een teamlid de hal over om in een andere ruimte een handje te helpen of uit het magazijn een catheter of stent te halen. 'Mijn' cardioloog, dokter Bal, liep doelgericht maar rustig van OK naar OK, meekijkend op de monitoren. Af en toe hoorde ik zijn stem, dan weer uit de ene, dan weer uit de andere ruimte. Tussendoor passeerde hij mij, en leek verrast. "Hee, ben jij vandaag aan de beurt?" Hij pakte de status op, nam nog even de laatste ECG van die ochtend door en keek wie er aan de tafel zou staan. "Ah, Eefting. Mooi zo. ik kom straks wel even kijken." En weg was hij weer, naar de ruimte waar dokter Eefting mijn voorganger onder handen nam.

Een half uurtje later lag ik zelf op de tafel. Marije legde een infuus aan in mijn linkerpols, terwijl een vijftiger geroutineerd het springpakje dat de zusters me net hadden gegeven van mijn lijf pelde. Met een paar trefzekere halen werd m'n rechterlies geschoren. "Daar zit nog een angioseal, van twee weken geleden!" piepte ik benepen. "Ah, mooi, je weet dus hoe het werkt" zei de man en schoor in een moeite door m'n linkerlies. Ik knikte en vroeg of hij dokter Eefting was. Hij keek me over z'n groene mondkapje guitig aan. "Nee, die staat daar achter het raam. Ik hou alleen zijn handje vast."

Even later werd hij bij de artsen achter het raam geroepen. Ze overlegden kort, waarna interventiecardioloog Eefting op me af liep en zich voorstelde. "Zo, u heeft al een hele historie! En nu na dertig jaar opeens dotteren." Terwijl de plaatselijke verdoving in mijn lies begon te werken bespraken we de conditie van m'n hart en welke plekken hij aan wilde pakken . Toen prikte hij de holle naald in m'n lies, fixeerde 'm en bracht de eerste catheter erdoor naar binnen. Routineus schoof dokter Eefting de catheter omhoog tot aan mijn hart. Een beetje contrastvloeistof bracht de vernauwingen goed in beeld. Terwijl de anesthesist zich met de vloeistoffen bezig hield, overlegden Eefting en een zijn assistent over de te gebruiken catheters en stents. "Twee komma vijfenzeventig, zestien millimeter?" "Twee komma vijfenzeventig, doe maar veertien." "OK."

Op het moment dat de stent op de juiste positie zat, waarschuwde dokter Eefting. "We gaan nu de ballon opblazen. Dat kan even vervelend worden." De angst golfde door me heen. Bij een eerdere catheterisatie was het misgegaan op het moment dat de contrastvloeistof werd ingespoten en het hart even veel minder bloed - en dus veel minder zuurstof - kreeg, waarbij ik ternauwernood gereanimeerd kon worden. Nu zou de kransslagader volledig worden afgesloten door een ballon. Dit was het moment waar ik vooraf het meest tegenop had gezien. "Ik kijk omhoog naar de hoge bergen: Waar komt mijn hulp vandaan?" De spanning vloeide weg uit m'n lijf, ik voelde m'n hart kalmeren. Terwijl de ballon werd opgeblazen voelde ik een lichte maar stekende pijn, te vergelijken met de pijn die ik voelde als ik als tiener te ver was gegaan. Een vreemde hernieuwde kennismaking met een gevoel dat ik sindsdien steeds zorgvuldig had vermeden. Toen ebde de pijn weg, en hoorde ik de artsen overleggen. "Nog maar een stukje wijder uiteen?" "Ja." Weer was daar die pijn, voor een paar seconden. "Prima, op naar de volgende." Ook die tweede stent werd vlot geplaatst. Nog een laatste filmpje en daar was het gezicht van dokter Eefting bij het hoofdeinde. "Het zit er op. Gefeliciteerd! We hebben twee stents geplaatst, dokter Bal zal u verder bijpraten." Ik bedankte hem, waarna hij de kamer uitliep naar een volgende patiënt.

De anesthesist plaatste een nieuwe angioseal en sjorde 'm stevig aan. Verreweg het meest pijnlijke deel van de operatie. Toen stonden er opeens twee zusters naast de behandeltafel, met mijn bed. Tussen de tafel en het bed werd een 'patslide' gelegd, een gladde kunststof plaat. "Niet bewegen!" Marije stond aan mijn linkerkant naast de tafel, boog over me heen en trok aan de rechterkant van het laken waar ik op lag, zodat ik naar haar toe rolde. De patslide werd onder mijn rechterzijde geschoven, de zusters trokken aan het laken en voila, ik lag in bed.

Tien minuten later lag ik weer op de zaal. M'n hart voelt anders. Een licht trekkend gevoel, dat volgens de artsen vanzelf over gaat, en het gevoel alsof er een stroomversnelling door m'n hart jaagt. Mijn slapen voelen licht gespannen, alsof mijn bloeddruk hoog is - maar dat is niet het geval. Ik voel m'n hartslag duidelijker dan ooit.

Een nieuwe ronde, met nieuwe kansen.

Naar de voorpagina | E-mail GJ | zes reacties

Reisgenoten

gravatar for Jochum

Fijn dat alles goed is gegaan, een hele opluchting. We hebben met jullie meegeleefd. De groeten van “zuster” v/d Kloet :-) met wie ik een net een gesprek had toen Annelies belde dat alles goed was gegaan.

Jochum · 16-07-’05 21:33 · Reageer op Jochum

gravatar for Mutti
In reactie op : Mmmm, mijn grote vriendin :-( Not!! Soms ben ik niet zo vergevingsgezind. Vooral niet als iemand aan m’n kinderen komt.

Toch nog wel heftig om te lezen Gert Jan…

Mutti ( E-mail ) (URL) · 16-07-’05 23:27 · Reageer op Mutti

gravatar for Annelies

Inderdaad een heftig verhaal om te lezen. Maar ook wel heel apart zoals je alles stap voor stap beschrijft. We zijn heel blij dat het goed gegaan is.
Elke keer als de telefoon ging wist ik niet hoe snel ik er bij moest komen. Normaal worden we eigenlijk nooit gebeld, maar die dag heb ik zeker 3 telefoontjes gehad voor mama belde…

En nu maar afwachten hoe het verder verloopt.
Rust lekker uit en kom rustig bij.

Een hele dikke knuffel,

Annelies ( E-mail ) · 17-07-’05 12:45 · Reageer op Annelies

gravatar for Tri Pham

Gelukkig is alles goed gegaan.

Doe het rustig en ik zie je binnenkort wel weer op kantoor :)

Tri Pham · 17-07-’05 20:43 · Reageer op Tri Pham

gravatar for lijn

En ik maar denken dat ik moest bellen om te weten hoe het is gegaan :-)
(en waag het vooral niet je te snel te laten zien op kantoor, wat Tri Pham ook zegt ;-) )

lijn · 18-07-’05 10:41 · Reageer op lijn

gravatar for Mutti
In reactie op : Eindelijk iemand die verstandig is!! Mutti ( E-mail ) (URL) · 18-07-’05 18:58 · Reageer op Mutti



Verder lezen?

Klik op een van onderstaande 'tags' (indien aanwezig) om snel andere artikelen over dat onderwerp op KolesQueeste te vinden.


Gebruik de interne zoekmachine om KolesQueeste te doorzoeken:


Gebruik Google om KolesQueeste of de rest van het Internet te doorzoeken:

Reageer

Word even een reisgenoot en geef uw reactie:

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Geautomatiseerde spam is een plaag, beantwoord daarom deze simpele vraag.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.

P.S. Wil je een eigen plaatje naast je reactie? Registreer je emailadres dan op Gravatar.com!