"Wembley" van Richard Osinga

Dinsdag 30 Mei 2006 om 20:46

Fietsen is moeilijk. Ik kan mijn evenwicht niet vinden, het stuur lijkt de verkeerde kant op te gaan. De fiets is een koppige ezel, met een eigen wil. Pas als ik de velden van Rap bereik, heb ik het beest getemd. Ik kan in een rechte lijn fietsen. Ik fiets en ik fiets, langs de straten waar lege trams rinkelend voorbijrijden, met in hun kielzog Mercedestaxi's.
wembley
Dit is fragment nummer 110 van het boek "Wembley" van Richard Osinga.


Fietsen is moeilijk. Ik kan mijn evenwicht niet vinden, het stuur lijkt de verkeerde kant op te gaan. De fiets is een koppige ezel, met een eigen wil. Pas als ik de velden van Rap bereik, heb ik het beest getemd. Ik kan in een rechte lijn fietsen. Ik fiets en ik fiets, langs de straten waar lege trams rinkelend voorbijrijden, met in hun kielzog Mercedestaxi's.
Terwijl ik tegen de wind in fiets, tel ik de lichten. Het zijn er meer dan sterren in een heldere nacht. Het schijnsel uit de huizen waar de mensen nog niet slapen, en zelfs op dit uur is er geen blok waar geen licht brandt. Blauw licht dat uit de portieken straalt. De zwenkende koplampen van auto's, brommers, fietsen en trams. Het natriumlicht van de straatlantaarns, licht dat schommelt als het waait. De maan die bleek lijkt boven de stoplichten die oranje knipperen. Waarom zet men de stoplichten niet uit 's nachts? Omdat alles doorgaat, de hele nacht en morgenochtend naadloos verder.
Uithangborden van cafés prijzen bier aan in rood en groen en wit. Winkels die gesloten zijn laten hun namen schijnen in blauw, grijs en paars. De reclame in de bushokjes bestaat uit heldere vlakken: lichtgevende vrouwenbillen die onderbroeken aanprijzen, een zwarte komma op een wit vlak, een foto van Rafaël van de Vaart in gewone kleren, naast een logo van een bedrijf, en hoog op een gebouw in rode letters Cognac van Spaak als een nieuw sterrenbeeld.
De plassen verdubbelen de lichten, en zelfs het natte asfalt fungeert als spiegel voor de lichten. Zo wordt het nooit donker. Zo kun je nooit slapen. Ik mis het duister van thuis, waarin je zelfs het wit van elkaars ogen niet ziet.
Uit het noordoosten blaast een venijnige wind, die me de adem ontneemt. Fijne regendruppels waaien me tegemoet. Mijn handen zijn koud, mijn ogen tranen. Ik ga nooit meer fietsen.

Naar het begin -    Doe mee -    Lees verder >>

Naar de voorpagina | E-mail GJ | Geen reacties

Reisgenoten



Verder lezen?

Klik op een van onderstaande 'tags' (indien aanwezig) om snel andere artikelen over dat onderwerp op KolesQueeste te vinden.


Gebruik de interne zoekmachine om KolesQueeste te doorzoeken:


Gebruik Google om KolesQueeste of de rest van het Internet te doorzoeken:

Reageer

Word even een reisgenoot en geef uw reactie:

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Geautomatiseerde spam is een plaag, beantwoord daarom deze simpele vraag.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.

P.S. Wil je een eigen plaatje naast je reactie? Registreer je emailadres dan op Gravatar.com!