Leve de thuiskopie

Zondag 28 September 2008 om 13:06

Wat doet een rechtgeaarde muziekliefhebber als hij muziek ontdekt die hij helemaal te gek vindt, zó mooi dat-ie zeker weet dat z'n vrienden het ook fantastisch zullen vinden? Die holt naar de winkel, koopt evenveel CD's als hij vrienden heeft en gaat ze allemaal blij maken natuurlijk!

Tenminste, als je directeur van een platenmaatschappij bent. Gewone stervelingen branden een kopietje of rippen het album naar mp3, om dáármee hun vrienden blij te maken. En als die het ook mooi vinden, kopen ze het album wellicht. Of niet. Maar dat hadden ze dan anders ook niet gedaan, dus zijn er geen verliezers, alleen maar winnaars. Ook musici (muziekliefhebbers bij uitstek) kopiëren: luister maar eens naar dit fragmentje van een interview voor de BBC Radio waarin Jack Johnson vertelt hoe hij in aanraking kwam met de muziek van Matt Costa.

Download bbc-jack-johnson-matt-costa.mp3.

"bbc-jack-johnson-matt-costa" speelt.

Dat interview werd enige tijd later uitgezonden op de BBC TV. Maar lo and behold, opeens wordt er niet meer gekopieerd.


Blijkbaar ziet de industrie het zelfs niet als ze er met hun neus bovenop worden geduwd. Kopiëren leidt niet automatisch tot minder omzet - integendeel. Of eigenlijk zien ze het natuurlijk wel, maar het past niet in hun strategie.

Een tijdje geleden heb ik dit in een discussie op Frankwatching ook al geroepen: de muziekwereld gaat drastisch op de schop. Musici zullen op een veel directere manier in contact komen met hun publiek via MySpace, YouTube en soortgelijke platformen. Het verspreiden van muziek via P2P netwerken en nieuwsgroepen wordt straks niet meer (ten onterechte!) gelabeld als diefstal, maar zal worden beschouwd als een efficiënte manier om je muziek bij een zo breed mogelijke groep muziekliefhebbers onder de aandacht te brengen. Multi-channel marketing pur sang.

Tot nu toe is het businessmodel geënt op de fysieke drager: je koopt als klant een drager, een plastic schijfje. Het geluid dat daarop staat koop je niet. Je verkrijgt alleen een licentie van de platenmaatschappij om die muziek te draaien in de beslotenheid van je eigen huis of auto. Daarmee verdient die platenmaatschappij z'n geld en de band moet toeren om dat product te promoten. Straks zal het anders werken. Heel binnenkort is het product niet meer de plastic drager, maar de muziek zelf: de emotie van een live concert. Zoals het vroeger was, en zoals het eigenlijk ook zou moeten zijn.

De ingeblikte variant van de muziek zal óók een zekere waarde vertegenwoordigen, maar veel minder. Sowieso veel minder dan de platenmaatschappijen willen. Zij verdienen immers hun geld met die ingeblikte variant. In plaats van een tour ter promotie van het nieuwe album breng je straks een album uit om de nieuwe tour te promoten. De eerste voorbeelden daarvan zijn er al: Radiohead, Nine Inch Nails, Marillion... De distributie van dat nieuwe album zal volledig los staan van de fysieke drager. Dat zint de platenmaatschappijen voor geen meter, dus wringen ze zich in allerlei bochten om in plaats van het product muziek muziekdragers te blijven verkopen. Zo krijg je rare fratsen als Micro-SD kaartjes in plaats van CD's, of toegevoegde online toeters en bellen op het plastic schijfje die (o, ironie) ontoegankelijk zijn voor de fans die het album online (maar zonder drager) hebben aangeschaft.

Een voorbeeldje daarvan is BLØF, die de kopers van het album Umoja een gratis extra album boden. Ondanks toezeggingen van de band en de platenmaatschappij kwamen die extra's niet beschikbaar voor de fans die het album via iTunes hadden gekocht.

Het zijn de stuiptrekkingen van een stervend businessmodel. Het vermarkten van muziek en bands zal niet lang meer het domein van platenmaatschappijen zijn. Dat zwaard van Damocles hangt hen al jaren boven het hoofd, maar in plaats van hun businessmodel te veranderen blijven ze krampachtig proberen het bestaande model te verdedigen. Helaas biedt de huidige wetgeving ze daarbij bescherming. Die wetgeving, die ooit bedoeld was om de creativiteit te stimuleren, keert zich nu tegen de artiesten én tegen de consument. Nieuwe ontwikkelingen en creatieve alternatieven worden ernstig belemmerd en de dinosaurussen uit de industrie genieten van de comfortabele positie dat de wet ze beschermt tegen de wetten van marktwerking en vooruitgang. Gelukkig is er voldoende creativiteit onder de musici om zich daaraan te ontworstelen: het gaat dus goed komen. Het duurt alleen wat langer.


Met dank aan Marc Lubbers, die de audio en video (en daarmee de basis voor deze post) aandroeg.

Naar de voorpagina | E-mail Gert Jan | Geen reacties
Gebruikte Tags: , ,

Reisgenoten



Verder lezen?

Klik op een van onderstaande 'tags' (indien aanwezig) om snel andere artikelen over dat onderwerp op KolesQueeste te vinden.

Gebruikte Tags: , ,

Gebruik de interne zoekmachine om KolesQueeste te doorzoeken:


Gebruik Google om KolesQueeste of de rest van het Internet te doorzoeken:

Reageer

Word even een reisgenoot en geef uw reactie:

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Geautomatiseerde spam is een plaag, beantwoord daarom deze simpele vraag.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.

P.S. Wil je een eigen plaatje naast je reactie? Registreer je emailadres dan op Gravatar.com!